اصول روانشناسی طراحی اپلیکیشن که باید بدانید شنبه ۳۰ اردیبهشت ۰۲ | ۱۳:۴۲ ۱۵۹ بازديد
عامل ها مؤثر در تعیین راه مطلوب برای پروژههای قابل انعطاف افزاری
برای گزینش منش مطلوب برای پروژههای قابل انعطافافزاری، می بایست به یکسری دلیل دقت نمایید. بعضی از مهمترین عامل ها دربرگیرنده مفاد ذیل میشود:
تکنولوژی گزینه به کارگیری: هر تکنولوژی و لهجه نرمافزار نویسی، رویکردهای گوناگون اپ نویسی را حمایت مینماید. مثلا، تکنولوژیهای اینترنت مانند جاوااسکریپت و پایتون، با رویکردهای طراحی اپلیکیشن در مشهد مختلفی برای مثال نرم افزارنویسی شی گرا و تابعی سازگار میباشند.
نیازهای استفاده کننده شالوده: برای پروژههایی که نیاز به رابطه با استفاده کننده داراهستند، مانند پروژههای اینترنت، استعمال از رویکردهایی مانند سبک MVC قادر است اثرگذار باشد. این خط مش به شما قابلیت و امکان می دهد تا اجزای گوناگون سیستم را به روشای سازماندهی نمائید که قابلیت و امکان تغییرو تحول آن را ارتقا دهد.
توان مجموعه نرمافزار نویسی: برای پروژههایی که به وسیله یک گروه اپلیکیشننویسی جلو میرود، رویکردهایی که به راحتی امکان توسعه و گسترش و مراقبت را مهیا مینمایند، مانند مخلوط نرمافزارنویسی شی گرا و تشکیل داد یافته، سفارش میگردند.
چک رویکردهای اپلیکیشننویسی: چک طریقهای نرمافزارنویسی در پروژههای متفاوت، می تواند به تصمیمگیری در گزینش راه و روش مطلوب یاری دهد. از جمله، در پروژههایی که به مقر داده متعلق میباشند، استعمال از طریقهای شی گرا می تواند منجر شفافیت بیشتر در ساختار کد گردد. همینطور، استعمال از طریقهای TDD (پیشرفت آزمایش مبنا) قادر است به کاهش مشکلات در کد و بهبود چگونگی اپلیکیشن یاری دهد.
سوابق استعمال: سوابق به کارگیری از یک خط مش اپ نویسی در پروژههای گذشته نیز می تواند در گزینش شیوه مطلوب برای پروژه تازه یاری دهد. در شرایطی که یک شیوه خاص در پروژههای گذشته با توفیق مستعمل باشد، احتمال توفیق در پروژه تازه بیشتر میباشد.
استانداردهای صنعتی: در اپلیکیشن نویسی، استعمال از استانداردهای صنعتی، قادر است منجر بهبود چگونگی کد و قابلیت و امکان حفظ و پیشرفت آن گردد. مثلا، به کارگیری از استانداردهای نامگذاری متغیرها، توابع و کلاسها، سبب شفافیت بیشتر در کد گردیده و به کاهش مشکلات یاری مینماید.
فیض گیری
می بایست اعتراف کنیم که به کار گیری از مخلوط رویکردهای نرمافزارنویسی شی گرا و ایجاد کرد یافته، برای پروژههای بلندمرتبه و غامض، بسیار مطلوب میباشد. این رویکردها به بسط و مراقبت سیستمهای گرانقدر یاری مینمایند و با استعمال از ابزارهای مطلوب مانند نمودارهای UML، قابلیت و امکان پیشرفت و محافظت را بهبود می بخشند. تحت عنوان پیشنهاد پایانی، سفارش میدهیم که برای گزینش منش مطلوب در پروژههای قابل انعطافافزاری، بایستی به مواقعی مانند اندازه و ابهام پروژه، تکنولوژی گزینه استعمال، نیازهای کاربری و بضاعت دسته نرمافزارنویسی اعتنا کرد. در غایت، تعیین منش مطلوب برای پروژههای قابل انعطافافزاری، می تواند به افزایش عملکرد و کوشش سیستم و بهبود تجارب کاربری یاری دهد و نباید نادربها تلقی گردد
